საზოგადოება

ფეხმძიმე გოგონას ტრაგიკული ამბავი -შავი ჯიპი 19 წლის ფეხ­მძი­მეს ისე და­ე­ჯა­ხა, რომ გო­გო­ნა ჰა­ერ­ში აის­რო­ლა და მე­ო­რე მან­ქა­ნის კა­პოტ­ზე დაანარცხა

გა­სულ კვი­რას, ცოტ­ნე და­დი­ა­ნის გამ­ზირ­ზე მომ­ხდა­რი ავ­ტო­საგ­ზაო შემ­თხვე­ვა ტრა­გე­დი­ით დას­რულ­და. შავი ჯიპი 19 წლის ფეხ­მძი­მეს ისე და­ე­ჯა­ხა, რომ გო­გო­ნა ჰა­ერ­ში აის­რო­ლა და მე­ო­რე მან­ქა­ნის კა­პოტ­ზე და­ა­ნარ­ცხა. მან­ქა­ნამ გზა გა­ნაგ­რძო და რამ­დე­ნი­მე მეტ­რის მო­შო­რე­ბით, დედა-შვილ­საც და­ე­ჯა­ხა, შემ­დეგ კი მი­ი­მა­ლა. სა­უ­ბე­დუ­როდ, 4 თვის ფეხ­მძი­მე ქალი ად­გილ­ზე­ვე გარ­და­იც­ვა­ლა და ერთი ლა­მა­ზი ოჯა­ხის ბედ­ნი­ე­რე­ბაც წა­მი­ე­რად და­იმ­სხვრა.
26 წლის გი­ორ­გი შენ­გე­ლია და 19 წლის ლიზი გო­გუა 6 თვის შე­უღ­ლე­ბუ­ლე­ბი იყ­ვნენ. ისი­ნი ნა­ძა­ლა­დევ­ში, ერთ პა­ტა­რა ნა­ქი­რა­ვებ ოთახ­ში ცხოვ­რობ­დნენ. გი­ორ­გი მუ­შა­ობ­და და მე­უღ­ლეს ანე­ბივ­რებ­და. ბედ­ნი­ე­რი წყვი­ლი მო­უთ­მენ­ლად ელო­და შვი­ლის და­ბა­დე­ბას. იმ სა­ბე­დის­წე­რო დღეს ლიზი სამ­შო­ბი­ა­რო­ში კონ­სულ­ტა­ცი­ა­ზე იყო მი­სუ­ლი. მერე სახ­ლში მე­გობ­რე­ბი ეს­ტუმრნენ და მა­ღა­ზი­ა­ში ყა­ვის სა­ყიდ­ლად წა­ვი­და. გზა­ზე გა­და­დი­ო­და, როცა გა­და­ჭარ­ბე­ბუ­ლი სიჩ­ქა­რით მო­მა­ვა­ლი “რავ 4” და­ე­ჯა­ხა. ძლი­ერ­მა ხმამ ხალ­ხი ქუ­ჩა­ში გა­მო­იყ­ვა­ნა. მათ შო­რის იყო იმ სახ­ლის დი­ა­სახ­ლი­სიც, სა­დაც ცოლ-ქმა­რი ცხოვ­რობ­და. “აქ ძა­ლი­ან ხში­რად ხდე­ბა ავა­რია. ცოტა ხნის წინ ორი ადა­მი­ა­ნი და­ი­ღუ­პა, მაგ­რამ შუქ­ნი­შანს მა­ინც არ აყე­ნე­ბენ. იმ დღე­საც იმ­დე­ნად ძლი­ე­რი დარ­ტყმის ხმა გა­ვი­გო­ნე, რომ გა­რეთ გავ­ვარ­დი. ეზოს გო­გო­ე­ბიც მო­ვი­კი­თხე. არ მი­ფიქ­რია, რომ ლიზი გა­რეთ იქ­ნე­ბო­და: ფეხ­მძი­მო­ბის გამო ძი­რი­თა­დად სახ­ლში იყო…


იქვე შემ­თხვე­ვით აღ­მოჩ­ნდა გი­ორ­გის ძმა­კა­ციც, რო­მელ­საც ვუ­თხა­რი, ერთი ნახე, ვინ არის-მეთ­ქი? “სას­წრა­ფოს” მან­ქა­ნა­ში რომ შე­ი­ხე­და, ად­გილ­ზე გა­შეშ­და, რად­გა­ნაც მიც­ვა­ლე­ბუ­ლი ლიზი აღ­მოჩ­ნდა… კე­თი­ლი, თბი­ლი, მო­სიყ­ვა­რუ­ლე გოგო იყო. შეხ­მატ­კბი­ლე­ბუ­ლი და ბედ­ნი­ე­რი წყვი­ლი იყო. ლიზი ხში­რად ჰყვე­ბო­და გი­ორ­გის ოჯა­ხის შე­სა­ხებ და მას თბი­ლად მო­იხ­სე­ნი­ებ­და… ძა­ლი­ან დაგ­ვწყვი­ტა გული”, – გვი­თხრა დი­ა­სახ­ლის­მა.
ია ხურ­ცი­ლა­ვა გი­ორ­გი შენ­გე­ლი­ას ოჯა­ხის ახ­ლო­ბე­ლია და მომ­ხდა­რი ტრა­გე­დი­ით ისიც შეძ­რუ­ლია. ვერ აუხ­სნია, ასეთ მოკ­ლე ხან­ში ამ პა­ტა­რა გო­გომ ამ­ხე­ლა სიყ­ვა­რუ­ლის და­თეს­ვა რო­გორ შეძ­ლო?!
ია ხურ­ცი­ლა­ვა:
– მომ­ხდარს ისე გან­ვიც­დი, რომ სა­უ­ბა­რი მი­ჭირს… ლიზი ჩემს მეხ­სი­ე­რე­ბა­ში სა­მუ­და­მოდ დარ­ჩე­ბა… გი­ორ­გიმ ლიზი შე­უღ­ლე­ბამ­დე გაგ­ვაც­ნო და ამ ადა­მი­ან­მა ძა­ლი­ან შეგ­ვაყ­ვა­რა თავი. გი­ორ­გი ობ­ლო­ბა­ში გა­ი­ზარ­და, ფეხ­ბურ­თე­ლი იყო, სამ­ტრე­დი­ის გუნდში თა­მა­შობ­და. ყვე­ლა­ფერს თა­ვი­სი შრო­მით მი­აღ­წია. მე­უღ­ლე ძა­ლი­ან უყ­ვარ­და. მთე­ლი სა­ნა­თე­სა­ვო ხე­ლის­გულ­ზე ატა­რებ­და პირ­ველ რძალს. ლი­ზის ერთი ძმა ჰყავს, 7 წლის; ის ფაქ­ტობ­რი­ვად, მისი გაზ­რდი­ლია… შვილ­ზე ოც­ნე­ბობ­და და უბედ­ნი­ე­რე­სი იყო, როცა შე­ი­ტყო, რომ ორ­სუ­ლად იყო…
გი­ორ­გიმ მე­გობ­რის­გან შე­ი­ტყო მომ­ხდა­რი. სა­სო­წარ­კვე­თი­ლი, შემ­თხვე­ვის ად­გილ­ზე თა­ვის მოკ­ვლაც კი სცა­და, მაგ­რამ პატ­რულ­მა შე­ა­ჩე­რა… მოკ­ლუ­ლი გო­გო­ნას ცხე­და­რი ექ­სპერ­ტი­ზის შემ­დეგ, სამ­ტრე­დი­ა­ში, სო­ფელ კუ­ლაშ­ში, გი­ორ­გის სახ­ლში გა­და­ას­ვე­ნეს. 19 წლის გო­გომ იქაც მო­ას­წრო უდი­დე­სი სიყ­ვა­რუ­ლის და­თეს­ვა და ყვე­ლას შე­აყ­ვა­რა თავი.
გი­ორ­გი შენ­გე­ლი­ას მათი სიყ­ვა­რუ­ლის ამ­ბის მო­ყო­ლა ვთხო­ვეთ. დაგ­ვთან­ხმდა. ცდი­ლობ­და, ემო­ცი­ე­ბი მო­ე­თო­კა, ცრემ­ლი შე­ე­კა­ვე­ბი­ნა, მაგ­რამ ამას მა­ინც ვერ ახერ­ხებ­და. სიყ­ვა­რუ­ლით იხ­სე­ნებ­და ლი­ზის­თან გა­ტა­რე­ბულ წუ­თებს, დრო­დად­რო ჩუმ­დე­ბო­და, სა­უბ­რის გაგ­რძე­ლე­ბა უჭირ­და, მაგ­რამ თავს ძალა მა­ინც და­ა­ტა­ნა.
– კი­დევ ამ მჯე­რა, რომ ჩემი დიდი სიყ­ვა­რუ­ლი ცო­ცხა­ლი აღარ მყავს და ყვე­ლა­ფე­რი დამ­თავ­რდა…

– რო­გორ გა­ი­ცა­ნით ერ­თმა­ნე­თი?
– ყვე­ლა­ფე­რი 4 წლის წინ და­ი­წყო. ლი­ზის და­ქალ­თან ვმე­გობ­რობ­დი. მას მი­უ­ცია ჩემი ტე­ლე­ფო­ნის ნო­მე­რი და ლი­ზიმ გა­ხუმ­რე­ბის მიზ­ნით და­მი­რე­კა. შემ­დეგ ერ­თმა­ნეთს და­ვუ­ახ­ლოვ­დით. დიდ­ხანს ვე­მე­სი­ჯე­ბო­დით ერ­თმა­ნეთს, ვირ­ტუ­ა­ლუ­რი ურ­თი­ერ­თო­ბა გვქონ­და. გა­რეგ­ნუ­ლად ერ­თმა­ნეთს არ ვიც­ნობ­დით, მაგ­რამ ვგრძნობ­დით, რომ უერ­თმა­ნე­თოდ აღარ შეგ­ვეძ­ლო… სამ­სა­ხუ­რი­დან გა­ვე­თა­ვი­სუფ­ლე და ლი­ზის გა­საც­ნო­ბად ბა­თუმ­ში წა­ვე­დი. შევ­ხვდი და ძა­ლი­ან მო­მე­წო­ნა. დიდ­ხანს ვი­ლა­პა­რა­კეთ და მივ­ხვდით, რომ და­უს­წრებ­ლად ერ­თმა­ნე­თი უკვე შეგვყვა­რე­ბო­და… შეყ­ვა­რე­ბუ­ლე­ბი ხში­რად ეჭ­ვი­ა­ნე­ბი ხდე­ბი­ან და ჩვენც ასე ვი­ყა­ვით. ერთხელ, ჩემს ნო­მერ­ზე და­რე­კა; ახ­ლო­ბელ­მა გო­გომ უპა­სუ­ხა, მას­ზე იეჭ­ვი­ა­ნა და ამის გამო სე­რი­ო­ზუ­ლად გა­მე­ბუ­ტა და დავ­შორ­დით. ორი წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში არ გვქონ­და ურ­თი­ერ­თო­ბა. მაგ­რამ ლი­ზის გა­რე­შე ცუ­დად ვი­ყა­ვი და “ოდ­ნო­ე­ბი­დან” ვწერ­დი წე­რი­ლებს. ბო­ლოს შევ­რიგ­დით. ბო­ლოს გა­დავ­წყვი­ტე, პირ­და­პირ ოჯახ­ში მივ­სუ­ლი­ყა­ვი და მა­მა­მისს დავ­ლა­პა­რა­კე­ბო­დი.
– ქა­ლის ხელი ოფი­ცი­ა­ლუ­რად ითხო­ვეთ?
– დიახ, მისი ოჯა­ხი და­ვა­ფა­სე და ოჯახ­ში მი­ვე­დი. მათ­გან თან­ხმო­ბა მი­ვი­ღე, კარ­გი ოჯა­ხი აქვს… 28 აპ­რილს ულა­მა­ზე­სი ქორ­წი­ლი გვქონ­და. ბედ­ნი­ე­რე­ბის­გან დავფრი­ნავ­დით. ბა­თუმ­ში მო­ვა­წე­რეთ ხელი. ღა­ნი­რის წმინ­და გი­ორ­გის ტა­ძარ­ში ჯვა­რი და­ვი­წე­რეთ… თბი­ლის­ში ნა­ქი­რა­ვე­ბი ბინა პა­ტა­რა კი იყო, მაგ­რამ ისე გვიყ­ვარ­და ერ­თმა­ნე­თი, რომ სი­ვიწ­რო­ვე ნამ­დვი­ლად არ გვიგ­რძნია. სა­ნამ ცოლს შე­ვირ­თავ­დი, ის ბინა ჩემი ხე­ლით გა­ვა­რე­მონ­ტე, ძმა­კა­ცე­ბი მეხ­მა­რე­ბოდ­ნენ, მინ­დო­და მყუდ­რო გა­რე­მო შე­მექ­მნა. ლიზი მე­უბ­ნე­ბო­და, – ბავ­შვი რომ გვე­ყო­ლე­ბა, აქე­დან არ გა­და­ვი­დე­თო… სა­ოც­რად თბი­ლი და საყ­ვა­რე­ლი ადა­მი­ა­ნი იყო. ჩემ­ზე ბედ­ნი­ე­რი ამ­ქვეყ­ნად არა­ვინ მე­გო­ნა. პა­ტა­რის გა­ჩე­ნის­თვის ვემ­ზა­დე­ბო­დით, სა­ხე­ლიც შე­ვურ­ჩი­ეთ – და­ვი­თი უნდა დაგ­ვერ­ქმია…
– ლი­ზის რა­ი­მე წი­ნათ­გრძნო­ბა ხომ არ ჰქონ­და?
– ბოლო 6 თვის მან­ძილ­ზე სამ­ჯერ მა­ინც აქვს ნათ­ქვა­მი, – უეც­რად მან­ქა­ნა რომ და­მე­ჯა­ხოს და მოვ­კვდე, შენ რას იზამ, მე­ო­რე ცოლს ხომ არ მო­იყ­ვა­ნო? მისი ამ ნათ­ქვა­მის­თვის მა­ინ­ცდა­მა­ინც არ მი­მიქ­ცე­ვია ყუ­რა­დღე­ბა. რას წარ­მო­ვიდ­გენ­დი, ასე­თი უბე­დუ­რე­ბა თუ და­მა­ტყდე­ბო­და?!. იმ დღეს დი­ლის ცვლა­ში ვმუ­შა­ობ­დი. 8 სა­ათ­ზე ავ­დე­ქი, მოვ­წეს­რიგ­დი… დი­ლით არ ვსა­უზ­მობ­დი და ამი­ტომ, ვცდი­ლობ­დი, ლიზი არ გა­მეღ­ვი­ძე­ბი­ნა. სახ­ლი­დან გას­ვლამ­დე ყო­ველ­თვის ვკოც­ნი­დი და ისე მივ­დი­ო­დი. იმ დი­ლი­თაც სამ­ჯერ ვა­კო­ცე ფრთხი­ლად და ისე წა­ვე­დი…
– იმ დი­ლით თქვე­ნი წას­ვლა არ გა­უ­გია?
– ჩემს კოც­ნას აუ­ცი­ლებ­ლად გა­ი­გებ­და, მაგ­რამ არ გა­უღ­ვი­ძია, ისე საყ­ვარ­ლად ეძი­ნა. ჩვენს პა­ტა­რა­საც მუდ­მი­ვად ვე­ლა­პა­რა­კე­ბო­დი, ვკოც­ნი­დი და მის და­ბა­დე­ბას მო­უთ­მენ­ლად ვე­ლო­დი… ჩემ­მა დე­ი­დაშ­ვილ­მა იმ დღეს ლიზი მან­ქა­ნით სა­კონ­სულ­ტა­ცი­ოდ, ექიმ­თან წა­იყ­ვა­ნა… ცოლ-შვი­ლი კი წა­მარ­თვეს, მაგ­რამ იმ ბედ­ნი­ერ დღე­ებ­ზე ტკბილ მო­გო­ნე­ბას ხომ ვე­რა­ვინ წა­მარ­თმევს!..

– ვის­გან შე­ი­ტყვეთ მომ­ხდა­რი ტრა­გე­დი­ის შე­სა­ხებ?
– ჩემი მეჯ­ვა­რე, მისი მე­უღ­ლე და ახ­ლო­ბე­ლი გოგო იყ­ვნენ ჩვენ­თან სტუმ­რად მო­სუ­ლი. მეჯ­ვა­რემ და­მი­რე­კა, – ლი­ზის მან­ქა­ნა და­ე­ჯა­ხაო… მთე­ლი უბა­ნი გა­რეთ იყო გა­მო­სუ­ლი. ყვე­ლა ტი­რო­და, მეც ბოლო ხმა­ზე ავ­ყვირ­დი… მერე რა­ღაც მო­მენ­ტე­ბი არ მახ­სოვს. რო­გორც მი­თხრეს, თურ­მე მან­ქა­ნას ვუ­ვარ­დე­ბო­დი… აგერ მაქვს ჩემი ლი­ზის ჯვა­რი და მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა მე­კე­თე­ბა… სულ იმას ვფიქ­რობ, რა­ტომ და­მე­მარ­თა ასე­თი უბე­დუ­რე­ბა?! იმ კაც­საც არ ვუ­სურ­ვებ ასე­თი ტრა­გე­დი­ის გა­და­ტა­ნას, ვინც ცოლ-შვი­ლი მო­მიკ­ლა… ეს ყვე­ლა­ფე­რი ჩემი ცხოვ­რე­ბაა და ამის და­ვი­წყე­ბა არას­დროს მოხ­დე­ბა! ლი­ზის ძი­რი­თა­დი ტრავ­მა კე­ფა­ზე აქვს… ნე­ტავ, და­ინ­ვა­ლი­დე­ბუ­ლი­ყო, ოღონდ ჩემ გვერ­დით ყო­ფი­ლი­ყო… ულა­მა­ზე­სი იყო; ისე უხ­დე­ბო­და ფეხ­მძი­მო­ბა, მე კი მისი ამ პე­რი­ო­დის ფო­ტო­ე­ბიც არ დამ­რჩა…
მე­ო­რე კლას­ში ვსწავ­ლობ­დი, როცა მამა აფხა­ზე­თის ომში და­მე­ღუ­პა. ორი ძმა მყავს, ძა­ლი­ან თბი­ლი ოჯა­ხი მქონ­და. პირ­ვე­ლი რძა­ლი იყო ლიზი. ძლივს გა­ვი­ხა­რეთ და… ლიზი სო­ხუ­მი­დან დევ­ნი­ლია. ბა­თუმ­ში ცხოვ­რობ­და მშობ­ლებ­თან დაძმას­თან ერ­თად… წი­ნა­აღ­მდე­გი ვი­ყა­ვი ბა­თუმ­ში მისი გა­დას­ვე­ნე­ბის, მაგ­რამ მა­მა­მის­მა მი­თხრა, – 19 წელი ჩემ­თან იყო, მე გავ­ზარ­დე, 6 თვე შენ გყავ­და და ახლა მინ­და, ჩემი შვი­ლი ჩემ­თან იყო­სო! მო­ძღვარს ვკი­თხე, – მა­მაო, ეს უბე­დუ­რე­ბა თავს რა­ტომ და­მა­ტყდა-მეთ­ქი?.. ისიც ატირ­და და მი­თხრა, – ბედ­ნი­ე­რე­ბაა მიც­ვა­ლე­ბუ­ლის­თვის ის, რომ ამ ქვეყ­ნი­დან ფეხ­მძი­მე წა­ვი­დაო… მოკ­ლედ, ყვე­ლა­ნა­ი­რი გეგ­მა და ოც­ნე­ბა და­იმ­სხვრა. ახლა მხო­ლოდ მო­გო­ნე­ბე­ბით უნდა ვი­ცხოვ­რო. აღარ ვიცი, რა ვთქვა, ძა­ლი­ან მე­ნატ­რე­ბა ჩემი ცოლ-შვი­ლი…
მარ­ტო­ხე­ლა ქა­ლის ტკი­ვი­ლი­ა­ნი ცხოვ­რე­ბა
იმ სა­ბე­დის­წე­რო დღეს, იგი­ვე ავ­ტო­მან­ქა­ნა დედა-შვილ­საც და­ე­ჯა­ხა, რომ­ლე­ბიც სას­წა­უ­ლებ­რი­ვად გა­და­ურჩნენ სიკ­ვდილს. ბავ­შვი იაშ­ვი­ლის სა­ხე­ლო­ბის სა­ა­ვად­მყო­ფო­ში მო­ა­თავ­სეს, დე­და­მი­სი კი – ღუ­დუ­შა­უ­რის სახ. კლი­ნი­კა­ში. მოგ­ვი­ა­ნე­ბით, ძა­ლოვ­ნებ­მა გაქ­ცე­ულ მძღოლ­საც მი­აგ­ნეს. მას ექ­სპერ­ტი­ზა ჩა­უ­ტარ­და და დად­გინ­და, რომ ალ­კოჰო­ლის ზე­მოქ­მე­დე­ბის ქვეშ არ იმ­ყო­ფე­ბო­და. თვითმხილ­ველ­თა მტკი­ცე­ბით, მძღო­ლი გა­და­ჭარ­ბე­ბუ­ლი სიჩ­ქა­რით მოძ­რა­ობ­და. ფაქ­ტზე სის­ხლის სა­მარ­თლის საქ­მეა აღ­ძრუ­ლი და მიმ­დი­ნა­რე­ობს გა­მო­ძი­ე­ბა.
დედა-შვი­ლის მდგო­მა­რე­ო­ბის გა­სარ­კვე­ვად, მათ ბი­ნა­ში მი­ვა­კი­თხე. ქალს ტვი­ნის შერ­ყე­ვა და სხე­ულ­ზე და­ჟე­ჟი­ლო­ბე­ბი აღე­ნიშ­ნე­ბა. სა­ა­ვად­მყო­ფო­დან მე­ო­რე დღეს გა­წე­რეს და ახლა შინ წევს. მი­თხრა, სა­ჭი­რო რომ ყო­ფი­ლი­ყო, სა­ა­ვად­მყო­ფო­ში მა­ინც ვერ დავ­რჩე­ბო­დი, რად­გან ამის სა­შუ­ა­ლე­ბა არ მაქვს – ერთი ღამე ვი­ყა­ვი და 475 ლარი უნდა გა­და­ვი­ხა­დო, ხელ­წე­რი­ლით გა­მო­მიშ­ვე­სო. სა­ბედ­ნი­ე­როდ, 10 წლის ბიჭი გზა­ზე გა­დავ­დი­ო­დით. და­ვი­ნა­ხე, მან­ქა­ნამ გოგო ჰა­ერ­ში რო­გორ ააგ­დო. მის­გან 6-7 მეტ­რის მო­შო­რე­ბით ვი­ყა­ვით. მერე ჯიპი “ღმუ­ი­ლით” ჩვენ­კენ წა­მო­ვი­და. არ დავ­ბნე­ულ­ვარ, წა­მებ­ში ბავ­შვს ხელი ვკა­რი და მეც გა­რი­დე­ბა ვცა­დე. რო­გორც ჩანს, და­ჯა­ხე­ბის შემ­დეგ მძღოლ­მა “გაზს” უფრო მე­ტად მი­ა­ჭი­რა ფეხი და ჩვე­ნი მი­მარ­თუ­ლე­ბით წა­მო­ვი­და. სა­ბედ­ნი­ე­როდ, მან­ქა­ნამ მხო­ლოდ ფეხ­ზე გამ­კრა, თო­რემ იმ­ხე­ლა ჯიპი რომ დაგვჯა­ხე­ბო­და, ორი­ვეს ად­გილ­ზე დაგ­ვხო­ცავ­და. სა­პი­რის­პი­რო გზა­ზეც არ მო­დი­ოდ­ნენ მან­ქა­ნე­ბი, თო­რემ ისი­ნი გა­დაგ­ვივ­ლიდ­ნენ. მე და ჩემი შვი­ლი ძირს ვე­ყა­რეთ. მა­შინ­ვე წა­მოვ­დე­ქი; იმ­წუ­თას ტკი­ვი­ლი არ მიგ­რძნია და ტრო­ტუ­არ­თან ჩა­მოვ­ჯე­ქი. ამა­სო­ბა­ში ხალ­ხიც მოგ­როვ­და. ბავ­შვს არ მი­უ­ღია და­ზი­ა­ნე­ბა, მაგ­რამ იმ­ხე­ლა შოკ­ში ჩა­ვარ­და და ისეთ ის­ტე­რი­კა­ში იყო, რომ ყვე­ლას ბო­დიშს უხ­დი­და.
ისე­დაც ავად­მყო­ფი ბავ­შვია და არ ვიცი, ამის შემ­დეგ და­მა­ტე­ბით, რა ფო­ბი­ე­ბი გა­უჩ­ნდე­ბა… რო­გორც გა­მომ­ძი­ე­ბელ­მა მი­თხრა, – მან­ქა­ნის პატ­რო­ნი 70 წლის კა­ცია, პარ­კინ­სო­ნის და­ა­ვა­დე­ბა აქვს; ნარ­კო­ლო­გი­უ­რი ექ­სპერ­ტი­ზა რომ ჩა­ვუ­ტა­რეთ, რა­ი­მე ნივ­თი­ე­რე­ბის ზე­მოქ­მე­დე­ბის ქვეშ არ აღ­მოჩ­ნდაო, – მაგ­რამ ფაქ­ტია, ნორ­მა­ლუ­რი ადა­მი­ა­ნი­ვით არ მოქ­ცე­უ­ლა: ყვე­ლას შე­იძ­ლე­ბა, ასე­თი რამ და­ე­მარ­თოს და შემ­თხვე­ვის ად­გი­ლი­დან გა­იქ­ცეს, იმ მო­მენ­ტში შე­იძ­ლე­ბა, ვერ გა­ა­ჩე­როს მან­ქა­ნა, მაგ­რამ ხომ შე­ეძ­ლო, რა­ღაც მან­ძი­ლი რომ გა­ი­ა­რა და აზ­რზე მო­ვი­და, ეღი­ა­რე­ბი­ნა და­ნა­შა­უ­ლი. რო­გორც ვიცი, გაქ­ცე­ვის შემ­დეგ მან­ქა­ნა სა­დღაც მი­უგ­დია და სახ­ლში წა­სუ­ლა. პო­ლი­ცი­ე­ლე­ბის­თვის უთ­ქვამს, მან­ქა­ნა ვი­ღა­ცამ მომ­პა­რაო. გა­მომ­ძი­ებ­ლის თქმით, ახლა ის კაცი სტა­ცი­ო­ნარ­შია და თავ­ზე ბად­რა­გი ად­გას. რო­გორც ჩანს, ამ ავა­რი­ის შემ­დეგ თვი­თო­ნაც სტრეს­შია და ცუ­დად არის. მის­მა ახ­ლობ­ლებ­მა შე­მო­მით­ვა­ლეს, იმ­დე­ნად ცუ­დად არის, დიდ­ხანს ვერ იცო­ცხლებ­სო…
– შვილს მარ­ტო ზრდით?
– არ ვიცი, ღირს კი ამ თე­მა­ზე სა­უ­ბა­რი?.. ეს ჩემ­თვის უმ­ძი­მე­სი ტკი­ვი­ლია… დე­დი­სერ­თა ვარ. მშობ­ლე­ბი მა­ნე­ბივ­რებ­დნენ, არა­ფე­რი მაკ­ლდა, მაგ­რამ ცხოვ­რე­ბამ მძი­მე გან­საც­დე­ლი მო­მივ­ლი­ნა. ახ­ლაც მიკ­ვირს, რო­გორ გა­დავ­რჩი. მშობ­ლე­ბი გარ­დაც­ვლი­ლე­ბი არი­ან… ჩემი მე­უღ­ლეც დე­დი­სერ­თა იყო. შვი­ლი არ გა­მიჩ­ნდა და ამი­ტომ 42 წლის ასაკ­ში ბავ­შვის აყ­ვა­ნა გა­დავ­წყვი­ტე. 6 დღის ბიჭი სახ­ლში მო­ვიყ­ვა­ნეთ. დე­დი­სერ­თა რომ ვი­ყა­ვი, ჩემ­მა მე­უღ­ლემ ჩე­მებს ასი­ა­მოვ­ნა – ბავ­შვს მა­მა­ჩე­მის სა­ხე­ლი და­ვარ­ქვით და ჩემს გვარ­ზე დავ­წე­რეთ. ქმა­რიც გვერ­დით მყავ­და და ბავ­შვს ერ­თად ვზრდი­დით. თა­ვი­დან პა­ტა­რა ჩვე­უ­ლებ­რი­ვად ვი­თარ­დე­ბო­და, იზ­რდე­ბო­და, მერე კი ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში ყვე­ლა­ფე­რი აი­რია.
– რა­ტომ?
– ჩემი მე­უღ­ლე ერთი უბე­დუ­რი შემ­თხვე­ვის გამო ცი­ხე­ში მოხ­ვდა და ავად­მყოფ ბავ­შვზე უარი თქვა. ამი­ტომ, მას გავ­ცილ­დი და მარ­ტო დავ­რჩი. მუ­სი­კის მას­წავ­ლებ­ლად ვმუ­შა­ობ­დი და დეკ­რე­ტულ შვე­ბუ­ლე­ბა­ში მყო­ფი შე­მამ­ცი­რეს. ძი­ძის აყ­ვა­ნის სა­შუ­ა­ლე­ბაც არ მქონ­და და პა­ტა­რას მარ­ტო ვზრდი­დი. ვერ წარ­მო­იდ­გენთ, რა ჯო­ჯო­ხე­თუ­რი წლე­ბი გა­მო­ვი­ა­რე. სრუ­ლი სი­მარ­ტო­ვის და გან­წი­რუ­ლო­ბის პე­რი­ო­დი მქონ­და. ყვე­ლამ ზურ­გი შე­მაქ­ცია – ალ­ბათ ეში­ნო­დათ, რომ დახ­მა­რე­ბას მათ ვთხოვ­დი და გა­მირ­ბო­და. უეც­რად სრუ­ლი­ად მარ­ტო, ყვე­ლას­გან მი­ტო­ვე­ბუ­ლი აღ­მოვ­ჩნდი, მაგ­რამ უფ­ლის წყა­ლო­ბით, მე და ჩემი შვი­ლი გა­დავ­რჩით!.. რაც დრო გა­დი­ო­და, ვა­ტყობ­დი, ბავ­შვი ცუ­დად იყო, ვერ ვი­თარ­დე­ბო­და. ექი­მებ­თან დამ­ყავ­და, არა­ფერს ვაკ­ლებ­დი, მაგ­რამ ამ და­ა­ვა­დე­ბას­თან უძ­ლუ­რი აღ­მოვ­ჩნდი.
– რა და­ა­ვა­დე­ბა სჭირს?
– გო­ნებ­რი­ვი ჩა­მორ­ჩე­ნა – არა­და, გა­რეგ­ნუ­ლად ძა­ლი­ან ლა­მა­ზი ბი­ჭია, მაგ­რამ, სამ­წუ­ხა­როდ, ექი­მე­ბი გან­კურ­ნე­ბის იმედს არ იძ­ლე­ვი­ან… რაც დრო გა­დი­ო­და, მისი ყუ­რე­ბა და მოვ­ლა მი­ჭირ­და. ავად­მყო­ფუ­რად გან­ვიც­დი­დი და მეც და­ვა­ვად­დი. შე­მე­შინ­და, – მოკ­ვდე­ბი და ბავ­შვი უპატ­რო­ნოდ დამ­რჩე­ბა-მეთ­ქი,- და ბავ­შვთა სახ­ლში მი­ვიყ­ვა­ნე… 8 წლამ­დე მხო­ლოდ სი­ტყვებს ამ­ბობ­და… ახლა კო­ჯრის უნარ­შე­ზღუ­დულ ბავ­შვთა სახ­ლშია. ძა­ლი­ან გან­ვიც­დი მის მდგო­მა­რე­ო­ბას, პე­რი­ო­დუ­ლად სახ­ლში მომ­ყავს. ძვი­რად ღი­რე­ბუ­ლი მე­დი­კა­მენ­ტე­ბი სჭირ­დე­ბა და რომ არ ვი­მუ­შაო, წა­მალს ვერ ვუ­ყი­დი… ვცდი­ლობ, დე­დის სით­ბო არ მო­ვაკ­ლო და რო­გორც შე­მიძ­ლია, ვა­ნე­ბივ­რებ. შე­იძ­ლე­ბა, ვინ­მემ გა­მაკ­რი­ტი­კოს და თქვას, ბავ­შვი იშ­ვი­ლა და მერე ბავ­შვთა სახ­ლში ჩა­ა­ბა­რაო, მაგ­რამ მერ­წმუ­ნეთ, ამის გაძ­ლე­ბა რთუ­ლია.
24-სა­ა­თი­ა­ნი ზე­დამ­ხედ­ვე­ლო­ბა სჭირ­დე­ბა და სახ­ლში ამის პი­რო­ბე­ბი არ მაქვს. თან, მისი წამ­ლე­ბის­თვის ხომ უნდა ვი­მუ­შაო? მინ­და, იმ მდგო­მა­რე­ო­ბამ­დე მი­ვი­დეს, რომ და­მო­უ­კი­დებ­ლად თა­ვის მოვ­ლა შეძ­ლოს. პრო­ფე­სი­ით ფსი­ქო­ლო­გიც ვარ. ფსი­ქო­ლო­გი რომ არ ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი, ალ­ბათ ამ­დენს ვერც გა­და­ვი­ტან­დი. სა­კუ­თარ თავს სულ ვე­უბ­ნე­ბო­დი, – არ და­ნებ­დე გა­ჭირ­ვე­ბას, გა­დარ­ჩე­ბი-მეთ­ქი, – და ასე გა­დავ­რჩით მე და ჩემი შვი­ლი! ამა­ყი ვარ იმით, რომ ამ­დე­ნი პრობ­ლე­მის მი­უ­ხე­და­ვად, და­ჩო­ქი­ლი და მა­თხო­ვა­რი არა­ვის ვუ­ნა­ხავ­ვარ და ამის გამო ახ­ლობ­ლე­ბის და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა ჩემ მი­მართ ისევ შე­იც­ვა­ლა. მე გა­დარ­ჩე­ნა შევ­ძე­ლი, ცხოვ­რე­ბას ვაგ­რძე­ლებ, მაგ­რამ გულ­და­წყვე­ტი­ლი ვარ იმ ადა­მი­ა­ნებ­ზე, ვინც  ვინც ზურ­გი შე­მაქ­ცი­ეს…

დატოვეთ კომენტარი

მსგავსი სიახლეები

Back to top button
Close
Close