საქართველოში ყოველწლიურად ათეულობით ადამიანი იკარგება ისე, რომ მათ კვალს ვერც ოჯახის წევრები და ვერც სამართალდამცავები ვერ აგნებენ. დღეს არაერთი ადამიანი ეძებს დაკარგულ საყვარელ ადამიანს და იმის მიუხედავად, რომ მათი გაუჩინარებიდან საკმაო დროა გასული, ისინი იმედს მაინც არ კარგავენ, ცდილობენ როგორმე ხელჩასაჭიდი იპოვონ და მიაგნონ მათ კვალს. ოფიციალური ინფორმაციით, ყველაზე ხშირად 25-დან 45 წლამდე ასაკის ადამიანები იკარგებიან. შინაგან საქმეთა სამინისტროს ვებგვერდზე გასული წლის სტატისტიკა დევს.
- არსებული ინფორმაციით, 2025 წლის იანვრიდან ივნისის ჩათვლით სულ 64 ადამიანი დაიკარგა, მათგან 36 მოიძებნა, სამწუხაროდ მათ შორის 6 გარდაცვლილი იპოვეს და ამ დრომდე მოსაძებნი დარჩა 28 ადამიანი. აქედან 18 წლამდე ასაკის ანუ, არასრულწლოვანი ხუთი პირია.
ეს გასული წლის სტატისტიკაა და სამწუხაროდ მას მერეც გავიგეთ არაერთი ახალგაზრდის გაუჩინარების ამბავი. უგზო-უკვლოდ დაკარგულ პირთა სტატისტიკა მართლაც საგანგაშოა. მაგალითად 2024 წელს 114 პირი დაიკარგა, მათგან 57 მოიძებნა, მაგრამ დღემდე 42 იძებნება. მათ შორის ექვსი არასრულწლოვანი, ხოლო 18 პირი 25-დან 45 წლამდე ასაკის არის. სტატისტიკის მიხედვით, 1973 წლიდან 2025 წლის ივნისის ჩათვლით საქართველოში სულ დაიკარგა 6747 ადამიანი და ამ დრომდე მოსაძებნი დარჩა 1024 ადამიანი. დაკარგულთა უმეტესობა 25- დან 45 წლამდე ასაკისაა. 66 პროცენტი კაცია, 34პროცენტი კი ქალი. დაკარგული 1024 ადამიანიდან 37 არასრულწლოვანია.
იმის მიუხედავად, რომ დრო გაურკვევლობაში გადის, უმძიმესი მდგომარეობაშია დაკარგული ადამიანების ოჯახის წევრები, ისინი მაინც იმედს ებღაუჭებიან და აქვთ იმის მოლოდინი, რომ დაკარგულ საყვარელ ადამიანს იპოვიან. როგორც ცნობილია, პირის უგზო-უკვლოდ დაკარგულად აღიარება სასამართლოს გზით ხდება დაინტერესებული პირის განცხადების საფუძველზე. თუ პირის ადგილსამყოფელი უცნობია და ორი წლის განმავლობაში არ გამოჩენილა თავის საცხოვრებელ ადგილას, სასამართლო მას უგზო-უკვლოდ დაკარგულის სტატუსს ანიჭებს. იმ შემთხვევაში, თუკი დაკარგულად აღიარებული პირი დაბრუნდება, ან მისი ადგილსამყოფელის აღმოჩენა მოხდება, სასამართლოს გადაწყვეტილება უქმდება.
ამ სტატისტიკაში ჯერჯერობით ვერ მოხვდებოდა 18 წლის ზურაბ გულაროვი, რომელსაც გასული წლის 12 დეკემბრიდან ეძებენ. ბიჭი კასპში ცხოვრობს. ის გამთენიას გავიდა სახლიდან და მას შემდეგ მის კვალს ვერსად მიაგნეს.
“საერთოდ არაფერი ხელჩასაჭიდი ამ დრომდე არ გვაქვს. უაღრესად კარგი ბავშვია ზუკა, სტუდენტი გახდა წელს, ჯავახიშვილში სწავლობდა. ღამე ადგა და სახლიდან გავიდა. მას მერე ვერსად ვპოულობთ. მობილური ტელეფონი სახლში დატოვა, არაფერი არ ვიცით გარდა იმის, რომ ვეძებთ. ღმერთს შევთხოვ ვიპოვოთ უვნებელი. ყველგან ვეძებთ, არსად არ არის ჯერჯერობით. არანაირი პრობლემები არ ჰქონია,” – გვითხრა ზურაბ გულაროვის ნათესავმა.
ერთ წელზე მეტი გავიდა არასრულწლოვნის, მეცხრე კლასელი ალექსანდრე მიქელაძის გაუჩინარებიდან. მის ძებნაში ლამის მთელი საქართველო ჩაერთო, მაგრამ ბიჭის კვალს ვერსად მიაგნეს.
ალექსანდრე მიქელაძე ბათუმში გაუჩინარდა 2025 წლის 16 იანვრის ღამეს. 22:00 საათის შემდეგ მოზარდის კვალს ვერავინ მიაგნო. მისი პირადი ნივთები, ჩანთა და ტელეფონი, ოჯახის წევრებმა ზღვის სანაპიროზე აღმოაჩინეს. დაკარგულის ძებნა ზღვაში კარგა ხანს მიმდინარეობდა. გამოძიებას ამ დრომდე არ აქვს რაიმე ხელჩასაჭიდი ინფორმაცია. ოჯახის წევრები ამბობდნენ, რომ გაუჩინარებამდე მოზარდი ინგლისურის გაკვეთილსა და ვარჯიშზეც იმყოფებოდა, თუმცა შემდეგ მისი კვალი ზღვის სანაპიროსთან გაქრა. პერიოდულად აქვეყნებს სოციალურ ქსელში სტატუსებს მისი დედა.
ალექსანდრე… სახელი, რომლის გაგონებაზეც გული მეკუმშება… სახელი, რომელიც მე შევარჩიე ჩემი მუცლად მყოფი შვილისთვის… სახელი, რომელმაც ძალიან დიდი ძალა და სიმტკიცე მომიტანა დაბადებიდან… ამ სახელის მატარებელი, ჩემი შვილი, ჩემი ნაწილი, ჩემი ძალა და ახლა უკიდეგანო მონატრებაა… როგორ მინდა დავუძახო ჩემს ალექსანდრეს და გავიგო მისი “ხო დეე…” – დაწერა რამდენიმე დღის წინ დედამ ნათია დიაკვნიშვილმა სოციალურ ქსელში.
წლების წინ დაკარგულ შვილს ისევ ეძებს დარეჯან დიასამიძის დედა, ლამზირა მახარაძე. დღემდე შვილის მოლოდინშია და ამდენი წლის მერეც არ აქვს მთავარ კითხვაზე პასუხი, სად გაუჩინარდა მისი 16 წლის გოგონა. დარო (დარეჯან) დიასამიძე 2013 წლის 7 აგვისტოს აჭარაში, სოფელ ახალშენში დაიკარგა. ბიძის სახლიდან შინ წავიდა, მაგრამ გზაში გოგონა გაქრა.
“შვილის გაუჩინარებიდან ამდენი წლის შემდეგაც არაფერი სიახლე არ მაქვს. ვართ იმ წერტილში, სადაც ვიყავით. არ გვაქვს არანაირი წინ გადადგმული ნაბიჯი. რაც დრო გადის, უფრო ცუდად ვარ. ყველას ვემუდარები, იქნებ დამეხმაროთ-მეთქი. ჩემსავით განადგურებული ბევრი დედაა, ვერ ამიხსნია რატომ უნდა იკარგებოდნენ ახალგაზრდები ქვეყანაში? ამაზე ფიქრს რომ ვიწყებ, აზროვნების უნარს ვკარგავ, გამაგებინეთ, ასე უგზო უკვალოდ რატომ ქრებიან ადამიანები საქართველოში? ყველგან ვეძებდი ჩემს შვილს. მათ შორის საზღვარგარეთ, უბრალოდ ვერსად ვერაფერი ხელჩასაჭიდი ვერ ვიპოვე.
ამდენი წელი გავიდა და არაფერი მაქვს სალაპარაკო. ნეტა მქონდეს სიახლე, წინ გადადგმული ნაბიჯი. ჟურნალისტი თქვენ ხართ და მაპატიეთ კითხვას რომ ვსვამ, მაგრამ მაინტერესებს, ამდენი ადამიანი რომ იკარგება ყოველწლიურად, მათი ოჯახის წევრებს დნმ-ის ანალიზები აღებული აქვთ? მაინტერესებს სხვა ქვეყნებშიც ეძებენ თავიანთ შვილებს? ჩემი შვილის ძებნა როცა დაიწყო ინტერპოლით, მაშინ მე ჩავაბარე დნმ-ის ანალიზიც, რამდენიმე ხანი იძებნებოდა წითელი ცირკულარით, ხუთი წლის მერე გადავიდა ყვითელ ცირკულარში. მითხარით, სად უნდა გაქრეს ადამიანი ასე უგზო-უკვლოდ? რადგან არ ინახა საქართველოში ჩემი შვილი, მაქვს ეჭვი რომელიმე ქვეყანაში ხომ არ გადაიყვანეს. ხომ შეიძლებოდა საზღვრებს გარეთ გაეყვანათ, ყველგან შესაძლებელია იყოს და ამიტომ არ ვკარგავ იმედს. თურქეთშიც ვეძებე ჩემი შვილი, იქაურ პოლიციასაც მივაწოდე ინფორმაცია მის გაუჩინარებაზე”, – ამბობს ლამზირა მახარაძე.
რამდენიმე წელია გაუჩინარებულ ერთადერთ შვილს ეძებს ასევე ინგა ვეკუა. ჩხოროწყუში, ტობავარჩხილის ხეობაში დაკარგა 33 წლის გიორგი მუჩიაშვილი 2015 წლის აგვისტოში.
ვერც ცოცხალი და ვერც მკვდარი ვერ ვიპოვეთ ჩემი შვილი. ასე ხომ არ შეიძლება, სადღაც ხომ უნდა იყოს? მეგობრებთან ერთად სალაშქროდ წავიდა. ფეხსაცმელი უჭერდა და მათთვის უთქვამს, რომ მეორე ტბამდე ვერ წავიდოდა და პირველ ტბასთან დაელოდებოდა. პირველიდან მეორე ტბამდე რვა საათის შუალედია. მობრუნებულ მეგობრებს იგი ადგილზე არ დახვდათ. მაშინ ტობავარჩხილის ტბის მიმდებარედ სამაშველო სამსახურის თანამშრომლები ეძებდნენ. მე როგორც ვიცი, სამძებრო ღონისძიებაში ასამდე ადამიანი იყო ჩართული. მადლობელი ვარ მათი… იმედი მაქვს ახლაც, სადღაც არის და უბრალოდ ამნეზია აქვს. მე ვესაუბრე ფსიქოლოგებსაც და მითხრეს, რომ როდესაც ადამიანს ეშინია, ამნეზია ემართება. ცოტა მშიშარაც იყო. სხვანაირად არ შეიძლება. ჩემი შვილი სხვანაირად არ მომექცეოდა… არ ვიცი რა გითხრათ, მაშველების რამდენიმე ჯგუფი ეძებდა ჩემს შვილს, ადგილობრივი მონადირეები, ვერტმფრენიც იყო ჩართული. სოციალურ ქსელშიც იდება ინფორმაციები ადამიანების გაუჩინარებაზე და ზუსტად ეს მაოცებს, სად იკარგება ეს ხალხი? თუ არის რომელიმე უწყება, რომელიც ზუსტად ამ კუთხით მუშაობს? რვა წელი გავიდა ჩემი შვილის დაკარგვიდან.
არანაირი ხელჩასაჭიდი არ მაქვს. არაფერს არ ვაგრძელებ ახლა, რა აზრი აქ. ეს საქმე ასე იქნება, არ დაიხურებაო, გასაგებია არ დაიხურება, მაგრამ რა კეთდება ეს მაინტერესებს. მე როგორც შემეძლო, ჩემს სამეგობროს, სანათესავოს, რა ვიცი, რაც შევძელით, მაქსიმუმი გავაკეთეთ, მაგრამ არაფერი არ ისმის, მე იმედს არ ვკარგავ და ვფიქრობ, რომ ცოცხალია, თორემ გარდაცვლილს მაინც ხომ იპოვიდნენ. არაფერი ვერსია არა მაქვს აბსოლუტურად. უწყების წარმომადგენლებთან რამდენიმეჯერ იმის მერეც დავრეკე, ველაპარაკე გამომძიებელს, მაგრამ მეუბნებიან ვეძებთო და რა? უმადური ვერ ვიქნები კი, გვერდზე დამიდგა ხელისუფლებაც, ხალხიც, ერთი ჯგუფი, მეორე ჯგუფი, უშიშროება, სხვადასხვა ჯგუფები იყვნენ ჩასულები და ჩვენი მხრიდან კიდევ მთამსვლელების ჯგუფებიც იყვნენ, ყველგან მოვიკითხეთ, ტაძრებშიც, ეკლესიებიც მოვიარეთ ახლომახლო რაც იყო, ჯერჯერობით არსაიდან არაფერი ისმის. დასავლეთ საქართველოშიც ყველგან გავაკარით გიორგის ფოტოები, მაგრამ არაფერი.
სტატისტიკაც ნახეთ, გასულ წელს 28 კაცი დაიკარგაო ამბობთ, ეს ხომ არ არის ადვილი, ჩემი შვილის დაკარგვის დროიდან რამდენია დღემდე დაკარგული, წელიწადში რომ ამდენი იკარგება, სად ქრება ეს ადამიანები” – ამბობს ინგა ვეკუა.
სამწუხაროდ ლაგოდეხელი პედაგოგი ციცო ლაზაშვილი ისე გარდაიცვალა, რომ დაკარგული შვილის, ოთარ ლაზაშვილის შესახებ ვერანაირი ხელჩასაჭიდი ინფორმაცია ვერ მოიძია.
რამდენიმე წლის მანძილზე ყოველ გაზაფხულს იმ ტერიტორიებზე ფეხით დადიოდა, სადაც მისი შვილი დაიკარგა და ცდილობდა როგორმე მისი კვალისთვის მიეგნო. ეკონტაქტებოდა ჟურნალისტებსაც და ინფორმაციის გავრცელებაში დახმარებას გვთხოვდა. ოთარ ლაზაშვილი 2013 წლის ზაფხულში, მთაში გაუჩინარდა.
“ლამის შევიშალე, შვილს ვერ ვპოულობ. მისი ოცნება იყო, ბევრი საქონელი ჰყოლოდა. საჭმელს არ შეჭამდა, ტანსაცმელს არ იყიდდა, ფულს აგროვებდა და იმ ფულით ხან კვიცს ყიდულობდა, ხან ხბოს, ხან ცხვარს. ასე მოამრავლა საქონელი. ზაფხულში ცხვრები მთაში დაჰყავდა, მაგრამ ის მთა, სადაც შვილი დამეკარგა, უცხო იყო მისთვის, იქ პირველად წავიდა. 10 დღე გზაში იარა. ბოლოს დუშეთის მთებში, ბარისახოსთან დაბანაკდა. მასთან ერთად ორი თანასოფლელი ბიჭი იყო, უბრალოდ ერთმანეთს იცნობდნენ, მეგობრები არ ყოფილან. იმათ დაკითხვას დღემდე ვითხოვ, მაგრამ საშველი არ არის. დარწმუნებული ვარ, იმ დღეს იქ რაღაც მოხდა. ვერ გავიგე, ცამ ჩაყლაპა ჩემი შვილი? ნემსი იყო და გაქრა? გამწარებული დედა მთებში დავდივარ და ვცდილობ, მის კვალს მივაგნო” – ამბობდა მაშინ ოთარის დედა, ციცო ლაზაშვილი ჩვენთან ინტერვიუში, რომელიც გაუჩინარებულ შვილს სიკვდილის ბოლომდე ეძებდა
წყარო: ambebi.ge
